نژادهای اسب - سایت جهان اسب - سایت جهان اسب http://irhorseworld.org Sat, 23 Sep 2017 11:11:15 +0000 fa-ir اسب نژاد استراخان http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/731-astrakhan-horse.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/731-astrakhan-horse.html اسب نژاد استراخان

زادگاه: مغولستان

شرح:

اسب نژاد استراخان که اصطلاحا کالمیکسکایا و کالمیک هم نامیده می شود، یکی از نژادهای وابسته به گروه اسبهای مغول است که در قلمروی رودهای ولگا و اورال زاده شده است. متاسفانه این نژاد اسب در خطر انقراض قرار دارد.

ریشه:

نژاد کالمیک در قرن هفدهم میلادی توسط اهالی کالمیک از زونگاریا به روسیه آورده شد. این نوع اسب به عنوان حیوانی به رنگ روشن و اندام متوسط توصیف شده که بسیار سرسخت بوده و گامهای پرسرعتی دارد. این اسبها شبیه اسبهای قرقیز هستند، با این تفاوت که درشت تر از آن هستند و پاهای بلندتری دارند.

 اسب نژاد استراخان

کشش انتخابی اسب استراخان در حدود سال 1943 متوقف شد و از آن زمان، پیونهای بین نژادی زیادی باعث تغییر چشمگیر خط خونی این نژاد شد.

استراخان امروزی

در سال 1986، یکی از دانشگاه های محلی پرورش دام تلاش کرد تعداد اعضای این نژاد اسب را تعیین کند. این مرکز یک گله انحصاری از اسبهایی از این نژاد که به نظر خالصتر می رسیدند در منطقه شرق ایجاد کرد. از بین 2000 راس اسب، فقط 500 راس برای راه اندازی مزرعه پرورش اسب جهت حفظ این نژاد مناسب تشخیص داده شدند.

ویژگیها

متوسط قد: 14.2 تا 15 وجب

می تواند برای اسبدوانی اسب تندرویی باشد

ویژگیهای بدنی

طبیعت سرسخت

نیمرخ رومی

گردن کوچک

پشت کوتاه و محکم

پاهای خوش فرم

سم محکم و صاف

خلق و خو

آرام و دارای طبیعت مطیع و سر به راهی است.

این نژاد اسب به کندی به بلوغ می رسد و رشد کامل آن 6 سال طول می کشد.

استفاده

سواری، حمل و نقل، کار

 

اختصاصی جهان اسب

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Tue, 16 Jun 2015 00:43:25 +0000
اسب کرد، ثروتی ارزشمند در کردستان http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/645-kurdish-horse-in-iran.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/645-kurdish-horse-in-iran.html اسب کرد، ثروتی ارزشمند در کردستان

اسب کردی ثروت ناشناخته است؛ استان کردستان دارای ثروت های ناشناخته فراوانی است که یکی از آنها اسب اصیل نژاد کردی است.

به گزارش جهان اسب از باشگاه خبرنگاران، این گونه جانوری نجیب هزاران سال است در جنگ ها و آیین و مراسم مختلف در کنار مردمان مناطق کرد نشین قرار داشته و در گوشه و کنار این خطه آثار تاریخی فراوانی را می شود یافت که تصاویر و پیکره های اسب در آن وجود دارد.

عبدالمومن مردوخ از کسانی که عمری است در امر نگهداری و پرورش اسب کردی فعالیت می کند در این باره می گوید: گونه ارزشمند اسب کردی یکی از نژاد های اصیل اسب ایرانی است که به گفته دانشمندان و دیرینه شناسان از ایران به بین النهرین و کشورهای عربستان ومصر برده شده و اسب عرب امروزی ، از اسب کردی تکثیر شده است.

اسب زیبای کردی ویژگی های ظاهری منحصر به فردی دارد که چشم هر بیننده ای را نوازش می دهد و از آن جمله می توان به اندامی عضلانی، دست و پای محکم، گردنی قوی ، پیشانی برجسته و در رنگ های مختلف اشاره کرد که با این ویژگی یکی از ایده ال ترین نژاد های اسب برای ورزش چوگان است.

داشتن این نژاد از گذشته های دور تاکنون برای خانواده ها مایه فخر و مباهات بوده و هست.

میهمی دبیر هیات سوارکاری استان کردستان می گوید: درحال حاضر حدود دوهزار اسب در این استان وجود دارد که 5 درصد این اسبها از نژاد اصیل کردی هستند و این زنگ خطری برای بقای اصیل ترین اسب ایرانی است.

غلامی یکی از پرورش دهندگان اسب کردی گفت: متأسفانه بسیاری از کسانی که این نوع اسب را خریداری می کنند به علت عدم آگاهی و اختلاط غیر علمی و اتفاقی با نژادهای غیر اصیل و ناخالص آنها را به نابودی می کشانند.

در چند سال گذشته اقداماتی برای شناسایی و حفظ اسب اصیل کردی در استان کردستان آغاز شده است که از آن جمله می توان به تهیه شناسنامه و میکروچیپ گذاری در درون بدن اسب نام برد.

میکرو چیپ ، تراشه ای الکترو نیکی به طول چهار میلی متر است که با سرنگ های مخصوص در گردن اسب کار گذاشته می شود و در آن کد ویژه و اختصاصی آن اسب وجود دارد.

کارشناسان در هر کجای جهان می توانند با استفاده از دستگاه میکروچیپ خوان این کد را خوانده و پس از مراجعه به سایت وزارت جهاد کشاورزی کشورمان و با کمک همان کد اطلاعات اسب ازجمله گروه خونی ، اسم صاحب اسب ، مشخصات ظاهری همچون رنگ ، ارتفاع و غیره را بدست آورند و بر اساس آن برنامه ریزی کنند.

به نظر می رسد همکاری متقابل ومسئولانه سازمانهای مرتبط وتامین اعتبار مناسب عمده ترین الزامات برنامه های شناسایی ،حفظ وتکثیر این نژاد اصیل اسب در استان کردستان است که لازم است به صورت جدی تر مورد توجه قرار گیرد. 

در همین راستا پروفسور ارنست بیلی از متخصصان ژنتیک و استاد ژنتیک دانشگاه کنتاکی آمریکا امسال در استان کردستان حضور یافت تا با بررسی ویژگی‌های اسب کردی مقدمات لازم برای ثبت این نژاد در دنیا به انجام برسد.

محقق ژنتیک دانشگاه کنتاکی آمریکا، اسب کردی را بسیار زیبا می‌داند و با بیان اینکه تاکنون نظیر آن را در هیچ کجای جهان مشاهده نکرده‌ام، می‌گوید: چنین تیپیکی در اسب منحصر به فرد است.

رییس هیئت سوارکاری استان کردستان با تأکید بر اینکه اسب کرد دارای چند تیره مختلف است، ثبت جهانی این نژاد را موجب رشد در زمینه صنعت اسب می‌داند و می‌گوید: این صنعت جزو صنعت‌های برتر دنیا است و متأسفانه در حال حاضر اسب کرد سهمی در این بازار سودآور ندارد.

عضو کمیته استقامت کشور با تأکید بر اینکه می‌توان در پرورش اسب به خوبی بهره اقتصادی را شاهد بود، بیان کرد: در حال حاضر کره اسب عرب، قیمتی بین پنجاه تا دویست میلیون تومان دارد و در صورتی که اسب کردی ثبت جهانی شود می‌تواند، حتی از این مبلغ نیز بیشتر در بازارها سودآوری داشته باشد.

وی، هزینه صرف شده برای پرورش هر اسب از نژاد کرد را پانزده میلیون تومان عنوان می‌کند و می‌افزاید: صادرات اسب از دیگر موضوعاتی است که می‌توان با توجه به آن صرفه اقتصادی را دنبال کرد.

اسب کردی یکی از ثروتهای ارزشمند مناطق کرد نشین است و در صورت توجه به آن، می توان از این حیوان نجیب برای درآمد زایی وجذب توریست استفاده کرد موضوعی که شاید در استانهای کرد نشین همچون کردستان مورد غفلت واقع شده است.

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Mon, 22 Dec 2014 00:27:04 +0000
تیز، مقاوم و شجاع: اسب نژاد آخال تکه http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/629-akhl-teke-horse-breed.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/629-akhl-teke-horse-breed.html تیز، مقاوم و شجاع: اسب نژاد آخال تکه

معرفی:

اسب نژاد آخال تکه ظاهری شبیه سگهای تازی دارد و با پوستی درخشان و حالت متالیکش جزو نژادهایی است که به راحتی شناخته می شود. اسب نژاد آخال تکه دارای سرعت بالا و مقاومت زیاد در هوای گرم است، طوری که انگار برای این کار ساخته شده است.

اصل و نسب:

ریشه اسب آخال تکه به بیش از 3000 سال قبل بر می گردد. آخال تکه از نوادگان اسبهای باستانی Scythian بشمار می رود و "تکه" (Teke) نام قبیله ای است که در آبادی آخال (Akhal) زندگی می کرده است. اسب آخال تکه از همان زمان دارای بدنی بلند و باریک با رنگ پوستی خیره کننده حاصل زندگی سخت در دشتها بود. منابع محدود و حیوانات شکارچی باعث شدند این اسبها گردنی بلند، پاهایی باریک و پوستی با رنگ طبیعی طلایی پیدا کنند.

وقتی پرورش کنترل شده اسب آغاز شد، جداسازی شدید و پرورش سنتی این نژاد باعث شد خط خونی آخال تکه تقریبا خالص باقی بماند. قبیله تکه همیشه کوچ نشین بودند و اسبهایشان به سرعت و مقاومت در جنگها معروف بودند. به مرور زمان، اسبها به ملاک مسلم ثروت و مکنت تبدیل شدند، به خاطر همین همیشه از آنها به خوبی مراقبت شده و مثل اعضای خانواده با آنها رفتار می شود.

اسب نژاد آخال تکه

تحولات تاریخی

با اینکه شاید پرورش اسب آخال تکه زمانی به شیوه کاملا سنتی انجام می شد، اما این نژاد بسیار مورد توجه روسی ها نیز قرار گرفت. در طی اشغال روسیه، مالکان خصوصی از مالکیت حیواناتشان محروم شدند و این حیوانات به مزارع پرورش اسب بزرگی که در اختیار دولت بود انتقال پیدا کردند. خیلی از مالکین ترجیح دادند به جای چشم پوشیدن از داراییهای ارزشمندشان، از کشورشان فرار کنند.

بعدها مقرر شد که حیواناتی که به مزارع پرورش اسب برده شده اند باید برای تامین غذا سلاخی شوند. به خاطر همین، پرورش-دهندگان تا جایی که می توانستند اسبها را به سرزمینهایی که محل زندگی اصلی شان بود بردند و آزاد کردند. این کار دلسوزانه آنها بود که نژاد اسب آخال تکه را از نابودی حفظ کرد.

یک سفر طولانی

در سال 1935، 15 راس اسب آخال تکه در یک سفر طولانی 84 روزه پیاده مسافت 1800 مایل از عشق آباد تا مسکو رانده شدند. هدف از این کار، نشان دادن قدرت و مقاومت استثنایی این اسبها به استالین (رهبر وقت روسیه) بود، به این امید که او اجازه دهد پرورش این اسب ادامه پیدا کند. خوشبختانه این تدبیر موثر افتاد.

آخال تکه مدرن

آخال تکه های مدرن با اجدادشان تفاوت زیادی ندارند، تا حد زیادی به خاطر اینکه قبایل آنها همیشه به آنها عشق می ورزیدند و در پی پرورش آنها بودند. در سال 1991، ترکمنستان آزاد شد و پرورش اسب به عنوان یکی از دغدغه های ملی این سرزمین مطرح شد و حتی به شکل یک هنر، اعتبار زیادی پیدا کرد. آخال تکه هم به عنوان یک گنجینه ملی معرفی شد و تصویر دوست داشتنی آن، مهر دولتی را زینت بخشید.

اسب آخال تکه روی مهر دولتی ترکمنستان

امروزه دوستداران اسب نژاد آخال تکه می توانند آن را در همه نقاط جهان پیدا کنند و تعداد اصطبلهایی که این نژاد را پرورش می-دهند رو به افزایش است. آخال تکه یکی از نژادهای ارزشمند و بسیار مورد احترام اسب است، چرا که آخرین بازمانده های عظمت و شکوه ترکمنستان است.

ویژگیهای اسب نژاد آخال تکه

ارتفاع متوسط: 14.2 تا 16 وجب

طرز راه رفتن:

نرم و طبیعی

سرعت و استقامت بسیار زیاد

قوی و دارای قدمهای محکم و مطمئن

اسب آخال تکه

ویژگیهای فیزیکی:

سر بلند و سبک

چشمان کشیده و تاثیرگذار

گردن بلند و باریک با یال کوتاه و نرم

سینه باریک و پشت کشیده

پاهای باریک و بلند

رنگهای رایج:

تمام رنگها، اما رنگ ارجح آن طلایی کمرنگ است

خلق و خو:

بسیار پرانرژی

بسیار حساس

قوی و شجاع

تیز و باهوش

 

اختصاصی سایت جهان اسب (دنیای اسب سابق)

خوانندگان عزیز لطفا توجه داشته باشند که مطالب مربوط به نژادهای اسب ترجمه شده از سایتهای معتبر است.

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Wed, 12 Nov 2014 10:42:55 +0000
اسبی که پرورش می دهم از چه نژادی باشد؟ پاسخ به یک سوال http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/114-which-horse-breed-can-i-breed.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/114-which-horse-breed-can-i-breed.html اسبی که پرورش می دهم از چه نژادی باشد؟ پاسخ به یک سوال

سوال: برای پرورش اسب (یک جفت) با هزینه ی تقریبی 100 میلیون تومان چه نوع نژادی را پیشنهاد می کنید؟ من یک زمین 3 هکتاری بلااستفاده دارم و مایلم به پرورش اسب رو بیاورم.

پاسخ: اولین سوال من این است: کجا می خواهید به پرورش اسب بپردازید (کدام شهر)؟ بعد اینکه آیا تصمیم گرفته اید که چه نوع اسبی را پرورش دهید (اسب پرشی، کورس، ...)؟

شما با 100 میلیون تومان می توانید یک جفت اسب اسپانیایی نسبتا خوب بخرید، یا یک جفت اسب متوسط نژاد تروبرد یا KWPN. پیشنهاد من این است که به دنبال یک جفت اسب اصیل عرب یا اصیل ترکمن باشید. این نژادهای اسب، مخصوصا نژاد ترکمن، افزایش قیمت خواهند داشت، چون در آینده در ایران استفاده از آنها در رقابت های پرش با اسب رایج تر می شود.

مهم ترین چیزی که باید در نظر داشته باشید علم و آگاهی خودتان درباره پرورش اسب و مدیریت اصطبل است: اگر محیط و فضای محل پرورش اسب شما مناسب نباشد پرورش اسب در آن هیچ معنایی ندارد. شما برای اینکه بتوانید اسب های خوبی به دست بیاورید نیاز به صبر و شکیبایی، فضای خوب، کارگران روزانه خوب، غذای خوب، آب خوب، دامپزشک خوب و خیلی چیزهای دیگر دارید. پرورش فقط یک کره به کار زیاد و هزینه زیاد نیاز دارد. به نظر من اگر این همت و هزینه نباشد پرورش اسب معنایی ندارد.

با آرزوی موفقیت

آندریا ماریا زیلینگر

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Thu, 21 Nov 2013 14:42:53 +0000
نکاتی که درباره اسب نژاد کاسپین نمی دانید http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/138-what-you-don-t-know-about-caspian-horse.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/138-what-you-don-t-know-about-caspian-horse.html نکاتی که درباره اسب نژاد کاسپین نمی دانید

اسبچه خزر یا اسب کاسپین که به عنوان اسب ایران یا اسب آمل هم شناخته می شود قدیمی ترین نژاد اسب موجود در جهان است که تا حدود پنج دهه قبل فقط در ایران وجود داشت و در آن زمان توسط خانم لوییز فیروز شناسایی و به جهان معرفی شد.

در همان زمان تعدادی از این نژاد اسب برای تکثیر و پرورش به انگلستان فرستاده شد.

تاریخچه اسب کاسپین

نژاد اسب کاسپین جد اولیه همه اسبهای خونگرم دنیا است. بعد از شناسایی و معرفی آن توسط خانم فیروز، انجمنهای ملی حمایتی در بیش از ۱۵ کشور و انجمن جهانی اسب کاسپین در انگلیس تأسیس شد.

 

اسبچه خزر حدود 5هزار سال قدمت دارد. تصویر این اسب‌ها در نگاره‌های پلکان آپادانای تخت جمشید موجود است. در مهر داریوش کبیر، در گنجینهٔ آمودریا در موزه بریتانیا و در نقش رستم و داراب گرد اسب کوچکی مشاهده می‌شود که بنا بر مطالعات فسیل شناسی بر روی بقایای اسکلتهای یافت شده در اطراف همدان، همان اسبچه خزر است.

جالب اینکه دوره زمانی و محل تقریبی کشتی نوح با محل پیدایش اسب خزر کاملاً مرتبط است. پس جای شگفت نیست که آن را اسب فراموش شده کشتی نوح بدانیم.

اسبچه خزر مدتی در خطر انقراض قرار داشت. اما در سال 1343 خانم لوئیز فیروز به صورت تصادفی در اطراف آمل با انگیزه آموزش سوارکاری به کودکان و نوجوانان شناسایی شد. لوییز فیروز که در این زمینه اطلاعات زیادی داشت توانست به خصوصیات منحصربفرد این نژاد اسب پی ببرد و آن را ثبت جهانی کرد.

خصوصیات ظاهری اسب کاسپین

سر کوچک، چشمهای درشت و برجسته، پیشانی کمی محدب و گوشهای کوچک از ویژگیهای اسبچه خزر است. پوزه آن‌ها معمولاً کوچک و دارای منخرین باز هستند. گردن اسب خزر معمولاً قوس دار، باریک و متناسب است.

یال و دم پرپشت و زیبا، کمر تا حدودی کشیده و بدن آن‌ها تقریبا باریک است. اندام حرکتی در عین ظرافت دارای استخوان بندی بسیار قوی و محکمی است. سم این نژاد بسیار سفت و بیضی شکل است که احتیاج به نعل بندی ندارد.

اسب کاسپین یا خزر به رنگ‌های سفید، سیاه، نیله یا خاکستری، کرنگ، کهر همانند رنگ کرنگ دیده می شود. یال، دم، دست و پای این اسب به رنگ سیاه دیده می شود. در این نژاد تا کنون اسب ابلق دیده نشده‌است. قد اسبچه خزر کمتر از ۱۲۰ سانتیمتر است.

اسبچه خزر با اینکه اسب ریزجثه ای است اما تناسب اندام یک اسب بزرگ را دارد و برخلاف بسیاری از پونیها که دست و پای کوتاه و تنه درشت دارند، دقیقا یک اسب مینیاتوری است که شناخت آن از روی عکس و تصویر به راحتی امکان پذیر نیست و از آن جا که شباهت زیادی با اسب نژاد عرب دارد، باید آن را در کنار یک شاخص قرار داد تا بتوان آن را تشخیص داد.

اختصاصی دنیای اسب

منبع: ویکی پدیا، با کمی تصرف

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Sat, 24 Aug 2013 00:17:41 +0000
همه چیز درمورد اسب نژاد اندلوسی (اندلوزین) http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/227-andalusian-horse.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/227-andalusian-horse.html همه چیز درمورد اسب نژاد اندلوسی (اندلوزین)

اسب آندلوسی که به عنوان  اسب خالص اسپانیایی یا PRE (پورا راسا اسپانیولا) شناخته می شود نژادی از اسب است که در ایبرین پنینسولا پرورش یافته است. اجداد این اسب هزاران سال در ایبرین پنینسولا وجود داشتند.

اسب اندلوسی از قرن پانزدهم به عنوان یک نژاد خاص شناخته می شد، و ترکیب ظاهری آن با گذشت قرن ها تغییر زیادی نکرده است.

مهارت و توانایی اسب نژاد آندلوسی به عنوان اسب جنگی در طول تاریخ مشهور بوده و این نوع اسب همواره مورد توجه اشراف و نجیب زادگان قرار گرفته است. پادشاهان سراسر اروپا از اسب اسپانیایی برای سواری وو نگهداری استفاده می کردند و دولت اسپانیا از این اسب به عنوان ابزاری دیپلماتیک بهره می برد. در قرن نوزدهم میلادی تعداد این اسب ها به علت جنگ، بیماری و آمیزش با اسب های نژادهای دیگر به میزان چشمگیری کاهش پیدا کرد، و با اینکه در اواخر قرن نوزده تلاش هایی برای بازیابی این نژاد صورت گرفت اما این روند کاهشی تا اوایل قرن بیستم ادامه یافت. صادرات اسب آندلوسی تا دهه 1960 ممنوع شد، اما از آن زمان به بعد این نژاد در سراسر جهان گسترش یافت – اگرچه تعداد جمعیت این اسب هنوز محدود است. در سال 2003 بیش از 75000 راس اسب آندلوسی زنده در کل جهان به ثبت رسیده است.

اسب آندلوسی یال و دم پرپشت، بلند، محکم و ضخیم و در عین حال زیبا و با شکوهی دارد. رنگ غالب این نوع اسب خاکستری است، اگرچه به رنگ های متعدد دیگری هم دیده می شود. اسبهای آندلوسی به داشتن هوش زیاد، حساسیت فوق العاده و تعلیم پذیری معروفند. اسب های مختلفی تحت عنوان آندلوسی یا PRE با هم رقابت می کنند، اما از نظر تعریف نژاد آندلوسی و PRE، خلوص نژادی و مشروعیت مالکیت نسب نامه با هم تفاوت دارند. حداقل یک پرونده قضایی از سال 2010 برای تعیین مالکیت نژادنامه PRE اسپانیایی در حال فعالیت است.

اسب اندلوسی ارتباط نزدیکی با اسبهای لوسیتانوی پرتغالی دارد، و برای تولید بسیاری از نژادهای دیگر نیز، به ویژه در اروپا و آمریکا، مورد استفاده قرار گرفته است. نژادهایی که اجداد اندلوسی دارند شامل بسیاری از اسب های خونگرم اروپا و همچنین نژادهای نیمکره غربی مثل آزتک می باشند.

اسب نژاد اندلوسی در طول قرن های رشد و پرورش به خاطر قدرت و بنیه خوبش مورد توجه بوده است. این اسب ها در ابتدا برای درساژ کلاسیک، درایوینگ، گاوبازی، و کار مورد استفاده قرار می گرفتند. اسب های اندلوسی امروزی برای فعالیت های متعدد سوارکاری از جمله درساژ، پرش نمایشی و درایوینگ مورداستفاده قرار می گیرند. از این اسب به وفور در فیلم های سینمایی و به ویژه در عکس های تاریخی استفاده می شود و در آثار حماسی تخیلی نیز آنها را زیاد می بینیم.

 

ویژگی های اسب اندلوسی

اسبهای آندلوزین یا اندلوسی با قد بین 157 تا 168 سانتی متر اسبهایی زیبا با ترکیبی قدرتمند هستند. سر اسب اندلوسی طول متوسط و نیمرخی تقریبا صاف با اندکی برآمدگی دارد. نیمرخ های بیش از حد محدب و مقعر در مورد این نژاد مقبول نیست و در نمایشگاه های نژادهای اسب به عنوان یک نکته منفی در نظر گرفته می شود. گردن اسب اندلوسی بلند و پهن است و به سر کتف خوش تراشی ختم می شود. اسب اندلوسی سینه پهن، پشت کوتاه، ران های پهن و قدرتمند، و کفل کاملا گرد دارد. پاهای این نوع اسب معمولا تمیز است و احتمال وجود عیب و ایراد یا آسیب در ناحیه پاهایش نادر است. دم و یال اسب اندلوسی پرپشت و بلند است، اگرچه پاهایش موی اضافی ندارد. اسب های اندلوسی غالبا رام و مطیع اما در عین حال باهوش و حساس هستند. وقتی با احترام با آنها رفتار شود، سریع یاد می گیرند، به خوبی واکنش می دهند وهمکاری خوبی با انسان دارند.

وقتی برای اولین بار اسب اندلوسی پرورش داده شد بیشتر رنگ های معمول اسب در آن دیده می شد، از جمله حالت خالدار. اما امروزه حدود 80 درصد اسب های اندلوسی به رنگ خاکستری هستند. از 20 درصد باقیمانده، تقریبا 15 درصد کهر و 5 درصد مشکی، سمند، پالومینو (طلایی) یا کرنگ هستند. رنگ های دیگر مثل برنزه یال و دم مشکی (buckskin)، صدفی، یا بور (بدن کرم رنگ با پوست صورتی و چشمان آبی یا توسی) در اندلوسی ها به ندرت روی می دهد، اما رنگ هایی است که برای مرکز بین المللی اسب اندولزین و لوسیتانو مورد قبول است.

حرکات اسب اندلوسی وسیع، بلند، وزین و آهنگین و هماهنگ بوده، و حرکت رو به جلو و دایره وار کامل او با هم در تعادل است. استانداردهای ثبت این نژاد اسب، بلند نکردن کامل دست و پا، آهنگ نامنظم حرکات، و گوشه رفتن های اضافی (حرکات جانبی پاها از ناحیه زانو به پایین) را در مورد این نژاد مورد قبول نمی داند. اسب های اندلوسی به خاطر چابکی و سرعت یادگیری حرکات دشوار مثل مجموعه های حرکتی پیشرفته یا گرداندن کفل معروفند.

یک مطالعه در سال 2001 به مقایسه ویژگی های حرکتی اسب های اندلوسی، عرب و انگلو عرب در حالت یورتمه پرداخت. در این مطالعه معلوم شد که اسب های اندلوسی حرکت اُورترک را کمتر بکار می برند (میزان کمتر قرار گرفتن پای پشت در جلوی جای سم پای جلو) اما انعطاف بیشتری در مفاصل هر دو پای پشت و جلو نشان می دهند، و حرکات آنها با نحوه راه رفتن بلند و با وقار مخصوص این نژاد همخوانی دارد. مولفین این مطالعه اینگونه نظر دادند که این نحوه حرکت در حالت یورتمه اسب های این نژاد می تواند در موفقیت آنها به عنوان یک اسب مخصوص سوارکاری و درساژ تاثیرگذار باشد.

 

تاریخچه نژاد اسب اندلوسی

پرورش اولیه
"نجیب ترین اسب جهان، زیباترین اسبی که می تواند وجود داشته باشد. روحیه ای قوی و شوق فراوان دارد و بسیار مطیع است؛ باوقارترین یورتمه و بهترین حرکات را در یورتمه دارد، چهار نعلش شکوهمندترین است، و دوست داشتنی ترین و آرام ترین اسبهاست؛ مناسب ترین اسب برای یک پادشاه در روزهای شادی اش.

ویلیام کاوندیش، دوک نیوکاسل، 1667
نژاد اسب اندلوسی از اسب های ایبری اسپانیا و پرتغال به وجود آمده است و نامش از محل نشات گرفتن این نژاد، ناحیه اسپانیایی اندالوزیا (اندلوس)، برگرفته شده است. نقاشی های غارها نشان می دهد در منطقه ایبرین پنینسولا از 20000 تا 30000 سال قبل از میلاد اسب وجود داشته است. با اینکه رای دو آندرید، تاریخ شناس پرتغالی، این فرضیه را مطرح کرد که نژاد باستانی سورایا از اجداد نژادهای ایبریایی جنوبی و از جمله اسب اندلوسی بوده است، اما مطالعات ژنتیک با استفاده از DNA میتوکندری نشان می دهد اسب سورایا بخشی از شاخه ژنتیک است که از بیشتر نژادهای ایبریایی کاملا مجزاست.

در طول تاریخ نژادهای اسب ایبریایی تحت تاثیر افراد و فرهنگ های بسیار متنوعی قرار گرفته اند که منطقه اسپانیا را به اشغال درآورده بودند، از جمله اقوام سلت، قرطاجیان (حوالی تونس)، رومیان، قبیله های مختلف آلمانی و مغربی ها. اسب ایبرین از زمانهای قدیم (450 سال قبل از میلاد) به عنوان یک اسب جنگی توانمند شناخته می شد. بررسی هایی که روی DNA میتوکندری اسب اندلوسی امروزی ایبرین پنینسولا و اسب بارب آفریقای شمالی انجام شد شواهد متقاعد کننده ای مبنی بر این ارائه کرد که هردو نژاد از تنگه جبل الطارق عبور کرده اند و برای پرورش اسب ا هم آمیخته شده اند که باعث شده بر خط خونی یکدیگر تاثیر بگذارند. بنابراین نژاد اندلوسی می تواند اولین اسب "خونگرم" (warmblood) اروپایی بوده باشد؛ ترکیبی از اسب های سنگین اروپایی و اسب های سبکتر شرقی. بعضی از قدیمی ترین نسب نامه های تاریخ ثبت شده اروپا توسط راهبان کارتوزین حفظ شد که قرن 13 میلادی آغاز آن است. از آنجا که این راهبان می توانستند بخوانند و بنویسند، و بنابراین قادر بودند اطلاعات دقیقی را حفظ کنند، بعضی از نجیب زادگان – به ویژه در اسپانیا – مسئولیت پرورش اسب را به آنها می دادند. مزارع پرورش اسب اندلوسی در اواخر قرن 15 میلادی در صومعه های کارتوزین در شهرهای شری (شهری قدیمی در اندلوس)، سویل و کازلا شکل گرفت.

کارتوزی ها در اندلوس با استفاده از اسب های اصیل ژنه اسپانیایی، اسب هایی قدرتمند و سنگین برای حکومت کاستیل تولید کردند. تا قرن 15 میلادی اسب اندلوسی تبدیل به یک نژاد مجزا شد، و برای تولید نژادهای دیگر اسب مورد استفاده قرار می گرفت. این اسب ها برای استفاده سواره نظام نیز مورد توجه ویژه بودند. با اینکه در قرن های 16 و 17 میلادی اسب های اسپانیایی هنوز به شکل نهایی اسب اندلوسی امروزی نرسیده بودند، ویلیام کاوندیش، دوک نیوکاسل، اسب اسپانیایی اندلس را "شاهزاده" دنیای اسب ها نامید، و اعلام کرد که این اسب ها "به طرز تکان دهنده ای باهوشند". اسب ایبریایی تبدیل به "اسب سلطنتی اروپا" شد و در بسیاری از دربارها و آکادمی های سوارکاری، از جمله موسسات اتریش، ایتالیا، فرانسه و آلمان دیده می شد. در آغاز قرن 16 میلادی، در دوره های چارلز پنجم (1500-1558) و فیلیپ دوم (1556-1581)، اسب های اسپانیایی بهترین اسب های جهان دانسته می شدند. حتی در اسپانیا اسب های با کیفیت عمدتا تحت مالکیت طبقه ثروتمندان بودند. در طول قرن شانزدهم تورم و افزایش نیاز به اسبهای کاری و نظامی باعث شد قیمت اسب ها تا حد زیادی بالا رود. اسب های اندلوسی که همیشه گران قیمت بود حتی از این هم گران تر شد، و اغلب پیدا کردن اسب این نژاد برای خرید به هر قیمتی ناممکن بود.

انتشار نژاد اسب اندلوزین

دولت اسپانیا اسب های اسپانیایی را به عنوان ابزاری دیپلماتک نیز در حد گسترده پرورش و انتشار داد، که هم اسب ها و هم حقوق صادرات را برای شهروندان نظر کرده و همچنین برای دیگر اعضای سلطنتی به همراه داشت. در آغاز قرن 15 میلادی، اسب اسپانیایی در حد وسیعی در سرتاسر منطقه مدیترانه انتشار پیدا کرد و در کشورهای اروپای شمالی شناخته شد، اگرچه در آنجا داشتن این نوع اسب نامعمول تر و پرهزینه تر بود. با گذشت زمان پادشاهان سراسر اروپا، از جمله تک تک پادشاهان فرانسه از فرانسیس اول تا لویی شانزدهم، پرتره هایی سوار بر اسب های نوع اسپانیایی از خود تهیه کردند. پادشاهان فرانسه، از جمله لویی سیزدهم و لویی چهاردهم، علاقه خاصی به اسب اسپانیایی داشتند؛ مسئول اصطبل هنری چهارم، سالمون دو لا برو، در سال 1600 گفت: "من از میان بهترین اسبها مقام برتر را به اسب اسپانیایی می دهم، چون این اسب زیبا ترین، نجیب ترین، با وقار ترین و جسورترین اسبهاست."

در قرن 12 میلادی واردات اسب های جنگی از اسپانیا و پرتغال به انگلستان آغاز شد، و این واردات تا قرن پانزدهم ادامه داشت. تا سال 1576، اسب های اسپانیایی یک سوم اسب های پرورشی سلطنتی انگلیس را در مالمزبری و تاتبری تشکیل می دادند. قرن 17 میلادی اوج محبوبیت اسب های اسپانیایی در انگلستان بود؛ زمانی که اسب ها به صورت آزاد از اسپانیا وارد می شدند و تبادل آنها بین خانواده های سلطنتی به عنوان هدایا معمول بود. با پیدایش نژاد اسب توبرد، پس از نیمه دوم قرن 18 میلادی علاقه مردم به اسب اسپانیایی کاهش پیدا کرد. فاتحان اسپانیایی قرن شانزدهم اسب اسپانیایی سوار می شدند، به ویژه اسبایی که متعلق به اندلوس بودند، و اسب های اندلوسی امروزی از همین نژاد اصیل نشات گرفته اند. آغاز قرن 16 (سال 1500 میلادی) اسب های اسپانیایی در مزارع پرورش اسب سانتو دومینگو وجود داشتند، و این سرآغاز تولید نژادهایی از اسب اسپانیایی بود که در آمریکای شمالی و جنوبی وجود دارند. بسیاری از کاوشگران اسپانیایی قرن 16 به بعد، اسب های اسپانیایی را برای استفاده به عنوان اسب جنگی و بعدها نیز برای پرورش اسب با خود همراه می کردند. تا سال 1642، اسب اسپانیایی به اصطبل های شاهزاده جورج راکوزی ترنسیلوانیایی در مولداویا رسید.

آندریا ماریا زیلینگر
ترجمه: زینب شاهدی

هرگونه کپی برداری و استفاده از مطالب سایت دنیای اسب بدون اجازه کتبی از مسئولین سایت ممنوع است.

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Thu, 10 Jan 2013 07:34:07 +0000
نژاد اسب سدلبرد آمریکایی http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/268-saddlebred-horses.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/268-saddlebred-horses.html نژاد اسب سدلبرد آمریکایی

اسب نژاد سدلبرد آمریکایی در سده 1800 میلادی در ایالت های غربی آمریکا به خصوص ایالت کنتاکی پیدا شد. این اسب در اصل کنتاکی سدلر (Kentucky Saddler) نام داشت و نتیجه کشش انتخابی از اسبهای نژاد کانادایی و Narragansett Pacer، اسبهای نژاد مورگان و اسبهای تروبرد برد.

اسب نژاد سدلبرد یک اسب چشمگیر و خوش اندام بود و صحنه کشیدن کالسکه های کلیسا توسط این نژاد اسب در روزهای یکشنبه برای محلی ها بسیار دلنشین و تحسین برانگیز بود.

اسب نژاد سدلبرد اگرچه به عنوان اسب کاری بسیار مفید واقع می شود، اما غالبا به عنوان اسب نمایشی در نظر گرفته می شود که با زین به نمایش گذاشته می شود. اسب سدلبرد با داشتن پنج نوع حرکت، با یال و دم کامل به صحنه نمایش برده می شود.

 

اسب نژاد سدلبرد علاوه بر انواع حرکت معمول همه اسبها که شامل قدم، یورتمه و تاخت می شود، نوع دیگری حرکت آرام انجام می دهد که به صورت خرامیدن آهسته با چهار ضرب است که طی آن قبل از هربار ضربه زدن سم اسب بر زمین، یک مکث عمدی کوتاه وجود دارد. حرکت مخصوص و متفاوت دیگر اسب نژاد سدلبرد، حرکت "راک" است که حرکتی چهار ضربی و سریع است.

 

اسب نژاد سدلبرد دارای 16 وجب قد است، و استفاده های آن علاوه بر نمایش، در زمینه دامداری، پرش با اسب، و سواری تفریحی و کاری می باشد. اسب نژاد سدلبرد در رشته درساژ بسیار خوب عمل می کند.

 

اسبهای نژاد سدلبرد بسیار باهوش بوده و سرشت خوشایند و اخلاق خوبی دارند، توانایی و بنیه خوبی دارند، تعادلشان زیاد است و به عنوان اسب شخصی بسیار مطلوب است.

 

برای مشاهده عکس های اسب نژاد سدلبرد اینجا کلیک کنید.

 

اختصاصی دنیای اسب

منبع: horse and horse information.com

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Wed, 20 Jun 2012 21:47:57 +0000
نژاد اسب پینت هورس آمریکایی http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/283-american-paint-horse.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/283-american-paint-horse.html نژاد اسب پینت هورس آمریکایی

اسبهای نژاد پینت در واقع اسبهای لکه دار سیاه و سفیدی هستند که به خاطر همین الگوی رنگ پوستشان به این نام شناخته می شوند. پینت در زبان لاتین به معنای رنگ است.

اسب نژاد پینت یا رنگی از جمله اسبهایی است که از نژاد اسب اسپانیایی نشات گرفته که توسط فاتحان اسپانیایی به آمریکا برده شد.

اسبهای نژاد پینت به تدریج بخشی از گله های اسبهای وحشی شدند که در دشتهای غربی به سر می بردند. بومیان آمریکا از این اسبها بهره زیادی می بردند و حتی بعضی از آنها اعتقاد داشتند که اسبهای پینت دارای نیروهای جادویی هستند.

 

گاوبازهای آمریکایی عاشق اسبهای نژاد پینت بودند چون این اسبها بسیار چالاک بودند و خوب کار می کردند و بنابراین برای گاوداری مناسب بودند. پینت هورس آمریکایی اسبی است که کار با آن راحت است، رفتاری دوستانه دارد و باهوش است.

 

اسبهای پینت رنگ پوست مشخصی دارند. پوست آنها به دو صورت رنگی می شود: یکی که توبیانو (tobiano) نام دارد و به صورت لکه های سیاه روی زمینه سفید است و دیگری که اووایرو (overo) نام دارد و در بر دارنده لکه های سفید روی زمینه سیاه است.

 

اووایرو ممکن است دو حالت داشته باشد که در آن یا رنگ سفید غالب باشد یا رنگ سیاه. اما معمولا در الگوی اووایرو رنگ سفید، ناحیه پشت اسب بین سر کتف اسب و دمش را قطع نمی کند.

 

با این حال نمی توان همه الگوهای رنگ پوست اسب پینت را در این دو مدل اوایرو و توبیانو گنجاند. به همین خاطر چند سال پیش این دسته بندی گسترده تر شد و الگوی دیگری به نام تووایرو (tovero) برای توصیف اسبهایی از نژاد پینت ایجاد شد که رنگ پوست آنها دارای خصوصیات هر دوی این الگوها بود.

 

پینت هورس آمریکایی اسبی عالی برای امور دامپروری و مزرعه داری، رودئو، سواری نمایشی، یا به عنوان حیوان خانگی برای بچه ها به شمار می رود.

 

پینتو یا پینت؟

 پینتو (Pinto) همان نام اسپانیایی پینت است. اما با اینکه بیشتر اسبهای پینت، پینتو هستند، اما همه پینتو ها پینت نیستند. و این به این دلیل است که انجمن اسب پینتو آمریکا بیشتر از انجمن اسب پینت آمریکا برای ترکیب این نژاد با نژادهای دیگر محدودیت قائل است.

 

اختصاصی دنیای اسب

منبع: horseandhorseinformatiom.com

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Tue, 06 Mar 2012 19:02:45 +0000
آشنایی با اسب نژاد کوارتر http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/305-everything-about-quarter-horses.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/305-everything-about-quarter-horses.html آشنایی با اسب نژاد کوارتر

اسب های کوارتر چه نوع اسبهایی هستند؟ دلیل نامگذاری این نوع اسب چیست؟ اسب کوارتر برای چه کارهایی مفید است؟

نژاد اسب معروف کوارتر نژادی است که این بار دنیای اسب تصمیم دارد به خوانندگانش معرفی کند.

کی از خصوصیات منحصر بفرد این نژاد، سازش پذیری اسب کوارتر است که باعث شده این اسب در شاخه های مختلف سوارکاری مثل سواری آزاد در فضای باز یا توسط واحدهای پلیس سواره در شهرها مورد استفاده قرار می گیرد.

 

طبیعت ملایم اسب کوارتر برای سوارکاران تازه کار که در حال یادگیری سواری هستند نیز بسیار مفید است. از دیگر خصوصیات سودمند این نژاد، قابلیت باروری بالا است که بسیار به سود پرورش دهندگان اسب بوده و هست. اسب نژاد کوارتر سالهای سال پر جمعیت ترین اسب به شمار می رفته و در حال حاضر نیز جمعیت این نژاد اسب بیش از 3.2 میلیون راس در جهان است.

 

اسبهای نژاد کوارتر که معمولا در رقابتها ظاهر می شوند اسب هایی بزرگتر و عضلانی تر هستند که فک پهنی دارند. آن دسته از اسبهای نژاد کوارتر که در رشته های reining و cutting (سوارکاری وسترن) مورد استفاده قرار می گیرند اسبهایی کوچکتر با پاهای قدرتمندتر هستند که بسیار چابک و پر سرعتند. اسب های کوارتر نمایشی لاغرتر و قد بلندتر هستند. به طور کلی همه اسب های نژاد کوارتر اسبهایی سریع و قدرتمند هستند که بسیار علاقمندند صاحبشان را راضی کنند.

 

اسب های کوارتر در سواری رودئو، در مزارع، و در نمایش ها و رویدادهای تفریحی نیز بسیار مورد استفاده قرار می گیرند.

 

 

 

رنگ اسب کوارتر عمدتا کهر، مشکی یا قهوه ای است که شامل رنگ های  chessnut (نوعی قهوه ای)، پالومینو (طلایی)، buckskin و خاکستری می شود.
از ویژگی های خاص اسب کوارتر، سر کوچک، ظریف، و کوتاه با نیمرخ صاف، سینه پهن و پاهای قدرتمند است. قد اسب کوارتر 14 تا 16 وجب و بلندی سرکتف او 5 فوت (حدود 1.5 متر) است. اسب کوارتر با دو تیپ بدنی پرورش داده می شود. تیپ استاک، که بدنی جمع تر و عضلانی تر دارد و در عین حال بی نهایت چابک است، و تیپ ریسینگ (دونده) که ممکن است اندکی بلند قد تر از تیپ اول باشد، با عضلات نرم تر که معمولا برای مسابقات سرعت مخصوص آموزش داده می شود.

 


تاریخچه نژاد اسب کوارتر
در اواخر قرن 18، مهاجرین با نژادی از اسب مواجه شدند که ترکیبی از اسب های انگلیسی با نژاد چیکاسا بود که یکی از نوادگان اسب های عرب و بارب به شمار می آمد. این نژاد اسب توسط فاتحین اسپانیایی به ایالات متحده آورده شد. آنها اسبهایی کوچک و خوش بنیه داشتند که سریع و تند و تیز بودند، هوش زیادی از خود نشان می دادند، و به کار کردن تمایل داشتند. با رایج شدن مسابقات اسبدوانی، این اسب ها با رسیدن به سرعت 55 مایل بر ساعت در فواصل کوتاه، به زودی توانستند مسیر یک چهارم مایل (کوارتر مایل) را از آن خود کنند و به همین دلیل اسب کوارتر یا کوارتر مایلر نام گرفتند. با شهرت یافتن اسب های کوارتر، طبیعت آرام آنها باعث شد از آنها برای سوارکاری استفاده شود و به واسطه قدرتشان نیز به زودی در بسیاری از امور دیگر مثل مزرعه داری به کار گرفته شدند. به نظر می رسید این نژاد اسب غریزه ای خاص برای کار کردن در کنار گله گاوها نیز داشت.

 


در قرن نوزدهم که مهاجرین به غرب هجوم آوردند، اسب کوارتر اسب منتخب گاوچران ها بود که به خاطر سرعت و چالاکی اش برای جمع کردن گاوها مورد استفاده قرار می گرفت و به زودی تبدیل به اسب محبوب گاوچران ها برای انجام امور روزمره شان شد. مانند بیشتر کارهای گاوچرانان آن زمان، وظایف روزمره آنها با اسبهایشان نیز تبدیل به رقابت شد و زمینه را برای سوارکاری رودئو آماده کرد. اسب کوارتر برای بازی هایی مثل با طناب گرفتن گوساله (calf roping)، طناب اندازی گروهی و مسابقات اسبدوانی دور بشکه (نوعی اسبدوانی رودئو که طی آن اسب و سوار باید با سرعت هر چه بیشتر الگوی خاصی را دور یک بشکه طی می کردند) بی نظیر بود. امروزه نیز اسب کوارتر برای انجام چنین مهارتها و رقابت هایی طرفداران زیادی دارد.

 

برای دیدن آلبوم عکس های اسب کوارتر اینجا کلیک کنید.

 

ترجمه اختصاصی دنیای اسب
نوشته: سیندی توماس
ترجمه: زینب شاهدی

 

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Fri, 09 Dec 2011 02:18:01 +0000
آشنایی با نژاد اسب مورگان http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/323-morgan-horse.html http://irhorseworld.org/articles/نژادهای-اسب/item/323-morgan-horse.html آشنایی با نژاد اسب مورگان

اسب نژاد مورگان اولین نژاد اسبی است که در آمریکا به ثبت رسیده است. نژاد اسب مورگان از یک نریان به نام "جاستین مورگان" (Justin Morgan) منشا گرفته است. در این بخش دنیای اسب می خواهد شما را با این نژاد بیشتر آشنا کند:

جاستین مورگان که در سال 1789 در ورمونت (راندولف) متولد شد، در ابتدا "فیگور"‌(Figure) نامیده می شد، اما بعد از اینکه صاحبش درگذشت، او را به نام صاحبش (جاستین مورگان، معلم و آهنگساز) نامگذاری کردند.


صاحب جدید این نریان که "رابرت ایوانز" نام داشت پی برد که این اسب کوچک با قد 14 وجب می تواند بسیار سریع بدود و بارهای بسیار سنگین را بکشد و در این زمینه ها از اسب های دیگر جلوتر است. به همین دلیل از او برای حمل و نقل بار، شخم زنی، جابجایی هیزم و از این قبیل امور استفاده می شد.

جاستین مورگان در طول زندگی خود در هر نوع مسابقات پرش یا حمل بار و ... شرکت داده شد. و هرگز اسبی نتوانست او را شکست دهد. زندگی این اسب اعجاب انگیز در سال 1821 وقتی 32 ساله بود به علت لگد خوردن از یک اسب تربیت نشده به پایان رسید.

همه ی اسب های نژاد مورگان امروزی حاصل زاد و ولد سه پسر معروف جاستین مورگان به نام های "شرمن" (Sherman)، "وودبری" (Woodbury) و "بولراش" (Bullrush) هستند.

خود جاستین مورگان به احتمالا ترکیبی از نژاد پا کوتاه (تاتو) ویلزی و تروبرد بوده است.
اسب های نژاد سدلبرد، استانداردبرد و تنسی واکینگ همگی دارای خون مورگان هستند.

امروزه اسب های نژاد مورگان در فعالیت های سوارکاری، ارابه رانی و همچنین سواری تفریحی مورد استفاده قرار می گیرند. زمانی مورگان ها اسب رسمی ارتش آمریکا به شمار می آمدند.

 

برای دیدن آلبوم عکس های اسب نژاد مورگان اینجا کلیک کنید.

 

اختصاصی دنیای اسب

 

منبع: www.horses-and-horse-information.com

 

 

]]>
irhorseworld@gmail.com (مدیر سایت) نژادهای اسب Sun, 16 Oct 2011 20:16:51 +0000